Stichting Survival Havelte

Door Thomas Hoving
Een paar maanden geleden is er op initiatief van Frans besloten om een team te vormen bestaande uit; Frans, Thomas, Niki en Walter, om mee te doen aan de 20 kilometer recreatief individueel. Deze zouden we dan wel als team samen lopen, maar elkaar helpen kon natuurlijk niet. Op Frans na, hadden we nog nooit een hele run gelopen. Dus het doel was: de run finishen met bandje, op tijd werd niet gelet. Verder zou Geert ook mee komen en de 12 kilometer individueel proberen uit te lopen. Dit was het plan echter…
Eenmaal zover vertrokken we vroeg, we moesten namelijk om half 10 starten en het was nog een eind rijden. Helaas waren Frans en Geert zodanig ziek dat beide mannen, met pijn in hart, toch hadden besloten om thuis te blijven die dag. Dus gingen we met 2 man minder richting Beltrum en bestond het team nog uit: Niki, Walter en Thomas Zo tegen half 10 waren aan het warmlopen in de mooie, nieuwe tights van Survival Havelte, en had ieder van ons een mooi fel groen mutsje op. Herkenbaar waren we zeker. 09:35, we gaan van start. We beginnen met een vrij lang stuk lopen met, op een paar kleine horizontale netten na, weinig hindernissen. Dit zette zich zo voort, de hindernissen waren over het algemeen niet al te zwaar. Dit kwam omdat er niet zo veel combi’s waren, dus de verzuring bleef redelijk uit. Nadat we op een kilometer of 5 á 6 zaten kwamen er 3 grote hindernissen waarbij we telkens het kanaal al klimmend moesten oversteken. Dit betekende dus veel apenhang en dit voelde je wel wat in de spieren. Een klein stukje verderop het kanaal moesten we een stuk kanoën. In het begin had ik wat last met het sturen en blokkeerde zo verscheidende andere deelnemers in hun kano (waaronder Walter en Niki). Echt corrigeerde ik me alweer snel en ging de rest van de rit goed. Na de kanovaart vervolgde onze weg weer en gingen we verder. Er waren verscheidende stukken land die we over moesten die zo modderig waren dat rennen hierdoor haast niet mogelijk was en we dit maar lopend hebben gedaan. We hebben volgens mij bijna alle verschillende soorten modder gezien die er maar zijn. Zo een kilometer of 6 voor het eind kwamen weer bij die grote hindernis bij het kanaal aan. We moesten nu via een ander deel naar de overkant komen. Dit betekende eerst een apenhang naar de constructie die in het midden van het kanaal lag, daar vervolgens een stuk omhoog klauteren, dan enteren en als laatst weer via een apenhang naar de overkant. Hierna volgende nog verscheidende hindernissen die niet al te moeilijk waren. Het volgende struikelblok was een horizontaal net die je moest ronden. Hier kwam Walter na de derde poging en veel doorzettingsvermogen over heen. Na wat slepen en banjeren door modderige stukken land kwamen we aan bij horizontale balken die je als lianen moest beklimmen. Deze balken hadden echter allerlei scherpe uitsteeksels waardoor die mooie, nieuwe tights van mij en Walter met gaten werden gevuld. Zeker balen aangezien we deze broeken nog niet één keer eerder hebben gebruikt. Vlak hierna was het houthakken en toen kwamen we bij de laatste 2 hindernissen aan. De armen van Walter waren op dit moment aardig op gebruikt, maar na voldoende rust en (nog meer) doorzetting vermogen flikte hij dit ook. Uiteindelijk stonden we alle drie met een beker warme bouillon en bandje in de tent bij de finish na een dikke 4 uur in de touwen zijn geweest. Yes, we hebben het gehaald. En dan het hoogtepunt van de run, de grote tonnen die gevuld waren met warm water. Eindelijk even ontspannen en warm worden.
Ik vond dit een erg leuke run om te doen en wie weet ben ik volgend jaar weer van de partij. In ieder geval kan ik het uitlopen van een hele run ook weer van m’n lijstje afstrepen. Het weer was verder ook goed, geen echte regenbuien en de wind hield zich gedeisd. Uiteindelijk zijn we naar huis gegaan met een bandje rijker, maar een tight armer